Opera-cje pod publiczkę
Operarie wybrzmiewały na przemian z walczykami i walcami dość ludycznego jak na owe czasy i jak się okazuje ciągle popularnego Johanna Straussa, które stały się lajtmotiwem drugiej części występu Orkiestry Krakowskiej Opery. Soliści poza niezrównanymi wokalnymi możliwościami pokazali się także aktorsko zabawiając publiczność komediowymi popisami demonstrując tym samym nieco lżejszą formę wielkiej sztuki, operetkę.

Owacyjnie witani i żegnani
Tarnowianie zachwyceni takim zrządzeniem władz nie szczędzili swego aplauzu dla wielkich artystów i okazali swe uwielbienie gradem gromkich oklasków i stojącą owacją. Okazuje się, iż operetka to nadal umiłowana forma muzycznej ekspresji. Jako bardziej przystępna, radośniejsza aczkolwiek nadal zachowująca powab wielkiej opery komediowa operetka spotyka się z entuzjastycznym odbiorem tarnowian, których dawno nikt nie uraczył wielką sztuką o skomasowanej sile rażenia. Operetkowe perypetie bohaterów bawiły zgromadzonych melomanów na drżącej od gorących dźwięków płycie rynku w to upalne, leniwe sobotnie popołudnie. Okalające kawiarenki przenicowane zachodzącym słońcem, napełnione ciągle zachowującą swą urodę, muzyką, z wreszcie szczęśliwymi ludzkimi twarzami sprawiły, iż pod tarnowskimi maszkaronami czuło się atmosferę Wiednia i Paryża.

Wrześniowa uczta
Ku uciesze publiczności zaanansowano kolejne tak doniosłe wydarzenie. Krakowska Opera ma bowiem do nas przyjechać raz jeszcze. Ponoć we wrześniu w Mościckim Centrum Kultury będziemy mogli zetknąć się z artystycznym parnasem i obejrzeć widowisko pt: „Harnasie”.

Bravissimo maestri, vivat sponsori
Ja niżej podpisany chciałbym korzystając z okazji, którą daje relacja podziękować Wielkim Artystom, a chciałbym to uczynić również w imieniu tarnowian, i tych obecnych i tych żałujących nieobecnych. Sławić trzeba imiona sponsorów dzięki którym wydarzenie przybrało swój realny kształt sukcesu. Oto oni: Zakłady Mechaniczne, Sufiks i Mpec. Przyklasnąć należy także władzom odpowiedzialnym za kulturalny kurs.
www.inTARnet.pl
Krzysztof Ziewacz

Orkiestra Opery Krakowskiej pod dyrekcją Piotra Sułkowskiego przedstawiła w skondensowanej formie, bo ograniczonej w zasadzie do muzyki, śpiewu i namiastki scenograficznej w postaci kostiumów, wybrane fragmenty najpopularniejszych dzieł między innymi Verdiego, Rossiniego, Mozarta i Bizeta. I nawet nie potrzeba było wyobraźni, aby w pełni delektować się uznaną sztuką. Kunsztem wokalnym zachwycili soliści: Katarzyna Oleś-Blacha (sopran), Agnieszka Cząstka (mezzosopran), Wasyl Grocholski (tenor) i Andrzej Biegun (baryton). Wykonywali arie w oryginalnych językach, co wespół z talentem i wyćwiczonym, profesjonalnym głosem, musiało wzbudzić podziw i szacunek słuchaczy. Klimat wielkoformatowej sztuki egzemplifikował się odświętnym, niemal historycznym kostiumem. Panie zaprezentowały się w wytwornych sukniach, panowie zaś w tradycyjnych frakach. I tu myśl się narzuca socjologiczna: czyż taka dystynkcja nie wymusza dobrych obyczajów? Czy ktokolwiek śmiałby spoliczkować tak elegancką damę? Honor wszak idzie w parze z szatą i tą symbolikę dedykuję współczesnym decydentom.

W-aria-cyjne opery
Owacyjnie witane arie genialnych kompozytorów orkiestra podejmowała z naturalną dynamiką, wtórując na przemian paniom i panom oraz duetom. Po półgodzinnym koncertowaniu publiczność reagowała już wyłącznie entuzjastycznie, a „Polka” Johanna Straussa (syna) rozhuśtała rzęsiście klaszczące rzędy melomanów. Płyta rynku napełniała się z wolna przechodniami rozmiłowanymi dźwiękami wysokiej skali. Nawet przypadkowicze pozostali do końca ujęci atmosferą koncertu. Widziałem także zainteresowane uszy młodych, na co dzień wyposażone w niemal przyrośnięte do nich „ipod’y”, które po takim wykonaniu muszą chyba testować możliwości orkiestry klasycznej. Czego to nie było, by wymienić kilka mieniących się nieprzemijającym muzycznym pięknem: „Faust”, „Czarodziejski flet”, „Wesele Figara”, „Carmen” czy „Zemsta nietoperza”. „Nad pięknym modrym Dunajem” wprawił audytorium w rytmiczne pląsanie, co błyskawicznie podchwycił dyrygent i wodził już rozbawiona publicznością. Doszło do zacieśnionej interakcji z artystami, Sułkowski porzuciwszy orkiestrę przejął na dobre rozentuzjazmowaną publiczność pod swoja batutę. Muzyka sprzed wieków triumfowała w eterze ku-ba-tu-ty-tury Rynku. I nie mógł na koniec nie zabrzmieć „Marsz Radeckiego”, który przy nieustających oklaskach zwieńczył występ. Powietrze przeszyte nietuzinkowymi harmoniami długo jeszcze pozostawało pod aureolą operowej fiesty.

Refleksja końcowa nastraja optymistycznie. Melomani są wszędzie, to fakt, mnie natomiast podnosi na duchu to, że tarnowianie poszerzają muzyczne horyzonty, podnoszą swe odsłuchowe standardy i dzieje się to dzięki mądrym sponsorom (MPC, Sufix) i organizatorom (Wydział Kultury UM T-wa) na coraz to większą skalę. Z niecierpliwością czekamy na drugą odsłonę wieczoru operowego. Szeptane wici już oplatają Tarnów!
www.inTARnet.pl