Wielki spektakl małej trupy
Dramat „Niewierni” w reżyserii Tomasza A. Żaka na podstawie „Księcia Niezłomnego” Calderona de la Barca w tłumaczeniu Juliusza Słowackiego miał już jakiś czas temu prapremierę światową. Teraz z kolei przyszedł czas na inaugurację polską. Nie licząc pokazu zamkniętego „Teatr Nie Teraz” daje pierwsze, otwarte i jedyne jak na razie zaplanowane przedstawienie dla szerszej publiczności w swoim niesamowitym, mościckim lokum.

Odmienny stan świadomości
Widownię zorganizowaną na krawędzi scenicznego horyzontu zdarzeń dojmuje niepojęta czerń nicości, alienacji. W sercu rodzi się odwieczny strach przed anihilacją. Jaźń gęstnieje w ciemności i dopiero fenomen światła ze scenicznego reflektora budzi do życia pierwsze byty surowej scenografii. Zajęta świadomość widza już do końca spektaklu nie doświadcza własnej fizyczności, nawet dyskomfort nie klimatyzowanej sali staje się retrospektywnym niuansem innej rzeczywistości. Widz wiruje już w rytmie prawoskrętnej materii, trącany o struny wszechświata osiągając stan czystej percepcji. […]
Kontekstowe pokłady
Spektakl dzięki swojej pełnej powietrza fakturze zyskał sporo przestrzeni, (nie tyle interpretacyjnej, bo ta było cokolwiek przecież ukierunkowana ciążącym balastem światopoglądu reżysera) głównie estetycznej ze względu na ascetyzm wykorzystanych środków wyrazu, jak i literackiej, gdzie musiały pomieścić się trzy warstwy dzieła, do którego odwołał się Teatr Nie Teatr swoimi „Niewiernymi” (1629 Calderon, 1843 Słowacki i 2006 T. A. Żak.). Oszczędna formuła sprzyja wyrazistości przekazu. Głośno krzyczy wymowną alegorią siedemnastowiecznej sztuki Calderona, a wzbogacona publicystyką Fallaci i ostatecznie przefiltrowana Żakiem, angażuje się we współczesność, będąc otrzeźwiającym serum na polityczne profanum naszych korporacyjnych czasów! Na samą realizację teatralną nakładają się dokonania strukturalne Teatru Grotowskiego, który paradoksalnie, jednocześnie zawęził i poszerzył horyzont sceniczny proponując tzw. teatr ubogi ze swym ekstatycznym aktorstwem polegającym na ofiarnej, wykorzystującej wyostrzoną świadomość, grze aktora.
Żak – Książę Niezłomny
Twardoręki, ale nie twardogłowy dyktator, charyzmatyczny reżyser, scenograf i założyciel Teatru Nie Teraz jest człowiekiem o wielkiej wrażliwości, wyczulonym na drgania najwyższej częstotliwości, co pozwala mu na wczesne rozpoznawanie czyhających zagrożeń, na długo przed społeczną świadomością sposobiącego się zła. „Niewierni” mogli się pojawić w takiej formie i w tak wąskim, alternatywnym paśmie niszowej kultury, jak sądzę, dzięki nieustannie walczącemu z mainstreamową papką niby wysokiej kultury Tomaszowi A. Żakowi. Widać u niego zarówno fascynację, jak i potrzebę oddania hołdu wielkiemu teoretykowi teatru Jerzemu Grotowskiego. Determinację i niezłomną wolę Żak przejawia od 25 lat manifestując swymi inscenizacjami autorską czystość przekazu, niezależność twórczą i wreszcie szczerość emocjonalną. Jego zdaniem teatr podobnie jak u Grotowskiego ma misję, jest narzędziem, które zmienia i widza, i aktora. Jest sacrum dokonującym przemiany. Widz wychodzi od Żaka z przewartościowanym moralnie wektorem postępowania i kontynuuje swój żywot już po innej trajektorii.
Nienaganne akt-ora-tor-stwo
Grają: Szymon Seretem, Karolina Kozioł, Joanna Myszka i Agnieszka Wąs. Młodzi aktorzy swym olbrzymim zaangażowaniem wpisują w role swoją transformację. Eksplorując własne wnętrze oprowadzają widza po zakamarkach człowieczego jestestwa. Wszyscy utalentowani, mający już niezły warsztat, potrafią zdominować swą sceniczną obecnością myśli widza, który zapatrzony i zasłuchany łatwo daje się wciągnąć w opowiadaną historię. Nie mnie, człowiekowi zbyt małej perspektywy, oceniać grę analizując detale, ale przyznam, że dałem się (u)wieść po odmieniających etycznie koleinach, jakże aktualnego dziś, dramatu.
Teraz Nie Teatr
Żak przyznaje, że uprawia teatr nieobojętny politycznie, jawny, z uczciwie określoną opcją. Jest ciągle obecnym, tubalnym głosem z cię-żarem słów i spraw pilnych. Teatr Nie Teraz, nazwą swą odwołujący się do przeszłości, porusza tematy aktualne posługując się wielkim kalibrem. I choć to on wyplenia chwasty, uważany jest za powój wijący się niebezpiecznie na klombach oficjalnej zieleni miejskiej.
Demoralizacja demokracji i demonizacja Boga
Zniekształcone rozumienie tolerancji, która przecież jest tylko poszanowaniem odrębności z prawem do sprzeciwu, a nie akceptacją, zapoczątkowane w USA forowaniem mniej uzdolnionej mniejszości czarnoskórych Amerykanów, doprowadziło do zatwierdzonego urzędowym schematem wynaturzenia początkowej idei i wpisało się do stylu myślenia poprawności politycznej. Francja w latach 50/60-tych szablon powieliła ściągając do siebie tanią siłę roboczą, co dwie dekady później odcisnęło się piętnem eskalacji żądań potomków ekonomicznej emigracji. Doszło do zakłócenia równowagi politycznej, ponieważ politycy ugięli się pod pręgierzem bezpardonowego nacisku i poszli na daleko idące ustępstwa przyznając mniejszościom, notabene głównie arabskim, wiele swobód. Nastąpiła swoista demoralizacja ustroju. Dynamicznie obecna w polityce mniejszość coraz częściej wydziera większości przyzwalający mandat co wypacza idee demokracji.

Śmierć cywilizacyjna Europy albo rehabilitacja diabła
Świetność zdaje się dobiegać końca, skoro Europa dokonuje na sobie samogwałtu odcinając własne korzenie z których wyrosła. Odżegnuje się tym samym od wielowiekowej tradycji chrześcijańskiej i jej uświęconych instytucji kościoła czy małżeństwa. Jednym sprytnym aktem negacji pominięto w katalogu spraw fundamentalnych UE religijne i związane z nim nierozłącznie kulturowe dziedzictwo wielkiej Europy. W zamian, chciałoby się rzec, pojawiło się wiele przywilejów dla wszelakich bardziej lub mniej wynaturzonych mniejszości, by wymienić usankcjonowany terroryzm, homoseksualizm czy masoneria o pornografii nie wspominając. Czyż byłby to kres kultury chrześcijańskiej?
Postępowa Europa i lewacki ateizm
Europa umiera ponieważ traci równowagę. Wiatr historii znosi ją na zdeprawowaną lewą flankę dziejów. Tolerancja każe to dzielnie ścierpieć, ale rzeczywisty problem stanowią zapędy i pokusa ujednolicania społecznej tkanki Europejczyków. Zdewaluowana prawica ma także prawo do poszanowania jej aktywnej obecności. Stanowi gwarancje bezpieczeństwa i trwałości cywilizacji. Zresztą lewica jest taką samą przeciwwagą, w czasie gdy prawy ster trzyma kurs. Owe dążenia są jawnym przejawem ukrytego totalitaryzmu.
Konkluzje końcowe
Teatr Nie Teraz daje wiele gotowych odpowiedzi na zapętloną sk-rzeczywistość! Nie proponuje łatwych rozwiązań. Z pewnością nie są one akceptowalne dla wszystkich i nawet jeśli prezentuje racje mniejszościowe, trzeba je ścierpieć pozwalając na społeczną emisję. Czyż nie tego uczy nasza tolerancyjna demokracja? Dowodem na społeczne zapotrzebowanie jest przyjęcie jakie zgotowali Teatrowi Nie Teraz Szwajcarzy, Niemcy i Francuzi udowadniając tym samych jak małym zaufaniem darzą swoich polityków!
www.inTARnet.pl
www.teatrnieteraz.intarnet.pl/
Krzysztof Ziewacz

Jajko to kształtne o-walium kryjące skondensowaną tajemnicę cykliczności natury. Owo owalne Ovum czyli jaja jajowatość szybko doceniły religia i sztuka, a nawet współczesna reklama czyniąc zeń jeden z najpopularniejszych symboli obecności człowieka na ziemi, o kurze nie zapominając. Zali by to była najpierw jednak kura? Niektóre wierzenia temu przeczą i podają, że wszechświat się wykluł z jaja, a nawet z sześciu złotych jak stoi w fińskiej Kalewali.

Święto jaja
Tradycja wielu kultur nakazywała czcić jajko jako pełniące rolę talizmanu. Dekorowano je zatem składając tym samym swego rodzaju hołd (od 5 tysięcy lat) w podzięce za ochronę zdrowia i życia oraz miłości i płodności. Z wiary w odradzanie się życia wraz z nadchodzącą wiosną, którego przyczyną jest jajko, wywodzą się Wielkanocne pisanki. Dzielenie się nimi podczas uroczystego śniadania Wielkanocnego pięknie się odnosi do wigilijnego opłatka, jest bowiem darem, a jeśli dziewczyna ofiaruje je chłopcu może być również miłosnym wyznaniem.

Kwintesencja zdrowia
Polskie powiedzenie „Od zakąski do deseru” dobrze oddaje łacińskie „Ab ovo usque ad mala” (Horacy), ale dopiero dosłowny przekład od jajka do jabłka zdradza receptę na zdrowe odżywianie się. Jajko to bowiem kwintesencja życia, popularnie nazywane bombą witamin zawiera większość dla zdrowia koniecznych pierwiastków.

Wartości odżywcze (za Wikipedią)
Jajo kurze składa się średnio w 75,8% z wody, 12,6% z białka, 10,0% z tłuszczu (z czego 3,8% to tłuszcze jednonienasycone, 3,1% tłuszcze nasycone, 1,4% wielonienasycone, a ok. 0,42% to cholesterol), w 7,7% z węglowodanów (prawie wyłącznie cukrów prostych). 100 gramów jajek ma 147 kcal. Jaja zawierają też dużo witamin A, D oraz niektórych witamin z grupy B.

Z jajem o jajach

Idą dwa jajka: jedno na twardo, a drugie na miękko.
Nagle patrzą, a tu jajko sadzone. Jajko na twardo mówi:
- Ej, Jajko na miękko! Zobacz, ekshibicjonista!

Idą dwa jajka, jedno na twardo, a drugie na piwo.


Z Wielkanocnym pozdrowieniem czyli Yasnych, zdrowych i zielonych życzy autor (kz)

Ludzie zawsze potrzebowali mitów. Ich brak szczególnie odczuwalny jest w naszych odbrązowionych czasach, gdzie na nieszczęście namiastkę stanowią współczesne gwiazdy szołbiznesu! Atmosfera widowiska plenerowego dopiero o zmierzchu przywołała ów czarowny moment prastarych wierzeń, guseł i gminnych podań. Eteryczna chwila z wiankami tak zagęściła powietrze, że można było poczuć ułamek przedwiecznego napięcia, jakby się stało ostatni raz na brzegu znajomej rzeki, tuż przed wyprawą po kwiat paproci.

„gdy podlotki plotkując sobie tkały
by puścić swe wianki w noc Kupały
ognie się iście złociście skrzyły
gdy tak dziewki soczyście marzyły
by hen w knieje zaciągnąć Jana
paproci szukać we dwoje do rana”
(kz)

Idylliczno-ludyczna impreza przypominała swoim zamysłem jarmark znad morza lub jeziora. Smak i zapach tej samej, swojskiej tandety, co na każdych krajowych wywczasach. Tym samym twórcy, chyba w myśl guru od pop-peliny Jerzego Gruzy, (żeby było „łatwo i przyjemnie”) wyraźnie się zdefiniowali takim zbiego-wido-wiskiem! To co się im udało najlepiej to klimat letniska! Tzw. gapowicze, zawsze chętni podglądnąć, gdy ktoś publicznie obnaży swą duszę czy coraz częściej ciało, niczemu tutaj nie są winni. Jak długo jeszcze będziemy produkować kultur-kaszę mannę. Nie próbujmy na siłę wciskać zaschniętego kitu w plastikowe okna, że wszyscy lubimy to samo. Impreza była dla wszystkich tak jak muzyka w radio czyli dla nikogo. Brak różnorodności stylistycznej i kilkustopniowego przynajmniej skomplikowania, ale przede wszystkim poziomu realizacji (ledwie poziom akademii szkolnej) nie może zadowolić wszystkich, wręcz przeciwnie, nie wielu zachwyci. Lansuje się w kółko nijakie bo ciągle takie same rzeczy. Kto np. bierze ciężką kasę pisząc dla Kasi Rodowicz te mało oryginalne, zgrane smutasy? Ludzie chcieliby się bawić pomimo swoich, naszych polskich kompleksów. To miał być festyn, a nie kondukt żałobny wzdłuż Wątoku. Podnieśmy z ziemi poprzeczkę, poskaczmy do żwawszej i ambitniejszej muzyki. www.inTARnet.pl